De Locals van Othene

Een gezellig praatje maken op straat gebeurt hier regelmatig. Henk en Ina kunnen het goed vinden met Jos en Marianne. Ina: “We zijn met een groep van acht stellen tegelijk in dit rijtje komen wonen. Dan kom je elkaar vanzelf tegen. Tijdens kijkdagen en als je aan de slag gaat met je tuin of schutting. Het klikte meteen goed.” Jos: “En toen jullie 50 jaar getrouwd waren, hebben jullie iedereen uitgenodigd.” Henk: “Ja, we woonden hier nog niet zo lang toen we ons jubileum vierden. Dat leek ons een mooie gelegenheid om de groep uit te nodigen in onze achtertuin. We ontdekten toen dat maar liefst zes van de acht stellen inmiddels 50 jaar getrouwd zijn!” De groep komt regelmatig samen. Marianne: “Met oud en nieuw hebben we met dikke jassen aan geborreld in de brandgang. Iedereen nam wat lekkers mee. Burendag hebben we ook gevierd. Dat is allemaal heel gezellig.” Beide stellen kozen voor Othene omdat ze kleiner wilden gaan wonen. Henk: “We woonden in Oostburg, maar daar werd niet gebouwd. Ik kom uit Terneuzen en onze kinderen wonen hier. Toen we deze huizen zagen, waren we direct verkocht. De bouwstijl, de indeling, alles op de begane grond.” Marianne: “Wij hadden een huis in Zaamslag. Mijn man was vroeger uitvoerder in de bouw en dat huis hebben we 45 jaar geleden samen gebouwd. We wilden ook kleiner gaan wonen. Toen mijn man de tekeningen van deze huizen zag, wist hij meteen dat dit het moest worden.” Jos: “We hebben het huis en de tuin helemaal naar onze zin gemaakt. Kijk maar eens naar de waterput in onze voortuin. Die heb ik gemaakt van een speciekuip en het bankje heb ik ook zelf getimmerd.”

Julia is bezig met wat plantjes in de voortuin. Ze woont sinds een half jaar met haar vriend Jeffrey in Othene. Julia: “In huis is alles nu klaar, maar we zijn nog bezig met de voor- en achtertuin.” In de gang staan dozen met de onderdelen voor een pergola. “Mijn vader komt me binnenkort helpen met het opbouwen ervan. Hij helpt mijn zus ook; die is twee weken geleden hier vlak achter ons komen wonen.” Julia’s favoriete plek in huis is haar kleding- en make-upkamer. “Ik verzorg daar ook zelf mijn gellaknagels. Daar ben ik wel een paar uur mee zoet.” Julia en Jeffrey zijn 26 en 27 jaar. Ze leerden elkaar kennen in de supermarkt. Julia: “Ik werkte als caissière en hij als vakkenvuller.” Inmiddels werkt Jeffrey als scheepsagent op kantoor in de haven. Julia heeft haar master Communicatie behaald. “Ik zoek nog werk in de communicatie, maar tot die tijd werk ik als manager bij de supermarkt. Het creatieve nadenken en bezig zijn mis ik wel. In de supermarkt is voor alle winkels al bepaald hoe je het moet doen.” Het stel heeft geen kinderen en dus alle tijd om leuke tripjes te maken. Ze maken graag stedentrips in Europa. Julia: “Ik spaar mokken van Hard Rock Café, dus in elke stad waar we komen kijk ik of er een Hard Rock Café zit. Laatst waren we in Porto, waar ik al eerder was geweest. Ik dacht dus dat ik die mok al had en kocht hem niet. Thuis bleek de Porto-mok onvindbaar. Nu ben ik daar dus twee keer geweest en ben ik allebei de keren zonder mok teruggekomen.”

Jeanine is ondernemer. Ze heeft haar eigen makelaarskantoor en verkoopt de woningen in Othene. Zelf kocht ze ook een woning in de wijk. Jeanine: “Sommige mensen zeiden tegen me: ‘Je wilt toch niet tussen je klanten wonen.’ Maar ik vind dat juist positief. Ik ken veel mensen en zeg iedereen gedag.” Haar zoon Thomas van 27 studeert en woont in Eindhoven. In de weekenden is hij bij Jeanine in Othene. Jeanine: “Hij werkt op zaterdag voor mijn makelaarskantoor in het AM-informatiecentrum. Verder heeft hij hier veel vrienden, waardoor hij graag terugkomt.” Maar hij wil vast ook zijn moeder zien, want de twee hebben een hechte band. Ze hebben zelfs een gezamenlijke tattoo laten zetten. “Het is een runenteken dat staat voor de band tussen moeder en kind.” Jeanine houdt van het makelaarsvak. “Toen ik 19 was, begon ik als secretaresse bij een projectontwikkelaar die ook woningen verkocht. Ik vond het zo interessant, want iedereen heeft met wonen te maken. Op elke verjaardag waar je komt, is het een onderwerp van gesprek.” Ze is niet het type makelaar met gladde praatjes. Jeanine: “Voor mij draait het erom dat ik mensen echt een thuis kan verkopen. Als kopers voor een bepaalde woning komen die niet goed bij hen past, dan zeg ik dat eerlijk. Dan geef ik ze advies over wat een betere keuze zou kunnen zijn. Het meedenken over de indeling van een woning vind ik ook leuk. Dat gaat bij nieuwbouw veel verder dan bij bestaande bouw.” Jeanine is blij met haar woning. “Ik werk veel, maar thuis voel ik rust.” Ze zit ‘s avonds graag op haar terras. “Dan heb ik hier die heerlijke avondzon.”

Sem laat trots zijn medaille zien. “Van het racen!” De medaille blijkt van zijn vader Jeroen te zijn, die wel houdt van sporten met wat snelheid. Jeroen: “Ik heb een crossmotor, een racefiets en ik heb ook geskied en gesnowboard.” Moeder Danielle houdt haar hart soms vast. “Sem kan inmiddels zelf fietsen zonder zijwieltjes, maar heeft net als zijn vader totaal geen angst. Als iets niet lukt, blijft hij het proberen.” Soms maken ze bulten in het zand bij het bouwterrein in Othene. Sem: “Dan kunnen we op de fiets over de bulten crossen.” Verder houdt Sem van voetballen, zit hij op zwemles en speelt hij veel buiten met de kinderen in de buurt. Danielle en Jeroen wonen sinds 2019 in Othene. Twee jaar later werd Sem geboren. In die tijd moest Jeroen voor zijn werk nog veel naar het buitenland. Danielle: “De eerste tweeënhalf jaar heb ik dus veel alleen voor Sem gezorgd. Jeroen reisde de hele wereld over. Hij was vaak twee weken weg en daarna maar 48 uur thuis. Dat wisten we van tevoren en daar stonden we allebei achter. Ik kreeg veel hulp van mijn ouders en schoonouders en Sem was bovendien een makkelijke baby.” Toen Sem 2,5 jaar was, kreeg Jeroen een functie bij hetzelfde bedrijf in Terneuzen aangeboden. Hij besloot de overstap te maken. Jeroen: “De werkzaamheden in het buitenland vond ik leuk en die had ik best willen blijven doen, maar het vele reizen begon me tegen te staan. Ik maakte lange dagen, was veel alleen en zeker in coronatijd was het geen pretje. Ik moest steeds testen en alleen eten op mijn hotelkamer. Daarnaast mis je als vader ook veel. Die tijd krijg je niet meer terug.” Sem geniet er ook van dat hij zijn vader vaak ziet, want als je hem vraagt wat hij het liefste doet, zegt hij: “Spelen met papa.”