AMuse: Placemaker Marthe Singelenberg

Beroep: Antropoloog, co-creatie in ruimtelijke ontwerpprocessen
Leeftijd: 35
Trots op: Dat ik het vertrouwen heb gewonnen van de sekswerkers op de Wallen en hen aan tafel heb gekregen. Want dat zijn de mensen om wie het óók gaat.
Key in placemaking is… Luisteren naar de mensen om wie het gaat en werk bottom-up, niet top-down.

“Ik ben opgegroeid in Amsterdam. Als kind zat ik op een heel diverse basisschool. Omdat ik goed kon luisteren en het leuk vond om binnen de bestaande verschillen te zoeken naar verbinding, vervulde ik op school een soort mediatorrol. Ik was de enige uit de klas die naar het VWO ging. Dit had niets te maken met de intelligentie van de andere kinderen. Het kwam voornamelijk door hun achtergrond. Door de kansen die ik wel had en zij niet. Ik werd mij toen voor het eerst bewust van de structurele ongelijkheid in de stad.”

“Als antropoloog bekijk ik het leven in steden vanuit de mensen die er wonen en ook de frictie die daarin ontstaat. Wat mij drijft is kijken hoe we betekenis kunnen geven aan het invullen van de ruimte op verschillende manieren en hoe we samen in steden kunnen leven. Ik probeer een brug te slaan tussen groepen die qua belangen uit elkaar liggen en ook tussen beleidsmakers en de mensen om wie het gaat. Want ik zie dat het gat daar alleen maar groter wordt omdat er steeds minder vertrouwen is.”

“Ik ben altijd vrij activistisch geweest in mijn onderzoek en mijn werk. Ik heb mijn masterscriptie geschreven over de Red Light Districts van Londen en Amsterdam. Gebieden die onder druk staan omdat mensen daar allemaal verschillende ideeën over hebben en er veel overlast is. Ik vond het moeilijk te zien dat daar allerlei beslissingen werden genomen, terwijl de sekswerkers, de groep die het meeste merken van het beleid, aangaven dat ze zich niet gehoord voelden. Ik ben er trots op dat het mij in mijn vervolgonderzoek is gelukt om hun vertrouwen te winnen en hen aan tafel te krijgen.”

“Naast mijn werk als onderzoeker, begeleid ik co-creatie processen in ruimtelijke ontwerpopgaves. Ik heb drie jaar lang twaalf architectenteams begeleid. Daarbij stond de vraag centraal hoe zij een ontwerp meer rechtvaardig konden maken. Aan de hand daarvan hebben we de Just Design Toolbox ontwikkeld. De toolbox helpt ontwerpers, maar ook beleidsmakers, bewoners en belanghebbenden helderheid te krijgen over de rechtsvaardigheidsvraagstukken die spelen en daarin keuzes te maken. Het doel is het creëren van een rechtvaardige ruimte waarin iedereen mee kan doen en iedereen wordt erkend. Dat is ontzettend belangrijk.”

“Er komt steeds meer druk op grote steden om mensen te huisvesten en de openbare ruimte voor zoveel mogelijk soorten gebruikers in te richten. Dat er genoeg goede voorzieningen zijn voor iedereen. Dat iedereen gelijke kansen heeft zich te ontwikkelen. Het is een enorme uitdaging. Met ruimtelijk ontwerp los je geen structurele onrechtvaardigheid op. Maar je kan wel kaders scheppen om het beter te maken. Ik zie het als een verantwoordelijkheid van ontwerpers om aan rechtvaardigheid bij te dragen.”